„Kultura” paryska ukazywała się w latach 1947–2000. Była dziełem życia Jerzego Giedroycia i najważniejszym ośrodkiem kształtowania myśli politycznej na obczyźnie. W kręgu „Kultury” publikowali między innymi: Witold Gombrowicz, Czesław Miłosz, Konstanty Jeleński, Andrzej Bobkowski, Józef Łobodowski, Stefan Kisielewski, Stanisław Vincenz, Melchior Wańkowicz, Marek Hłasko, Wacław Zbyszewski, Zygmunt Haupt i Marek Nowakowski.

Na łamach czasopisma, dzięki przenikliwej publicystyce politycznej, wykształciły się koncepcje opisujące priorytety polskiej polityki powojennej, do których odwołujemy się współcześnie. „Kultura” była antykomunistyczna, antynacjonalistyczna, otwarta na różnorodność i wartości demokracji.

Związki lubelskiego środowiska naukowego i wydawniczego z „Kulturą” sięgają początku lat 80. XX wieku. Narracja wystawy skupia się na tym, w jaki sposób propagowane przez Redaktora Jerzego Giedroycia wartości oraz koncepcje znalazły podatny grunt właśnie w Lublinie, czyli mieście, które od samego początku swojego istnienia było miejscem spotkania różnych kultur.

Propagowane przez Redaktora koncepcje spotkały się z żywym oddźwiękiem, którego świadectwem są podejmowane do tej pory inicjatywy wydawnicze oraz naukowe. Na ekspozycji można zobaczyć miedzy innymi rzadkie wydania książek drukowanych w podziemiu, rękopisy oraz maszynopisy Jerzego Giedroycia, Gustawa Herlinga- Grudzińskiego, Andrzeja Wajdy, jak również obrazy Józefa Czapskiego.

W innym wymiarze natomiast wystawa opowiada o dziejach ruchu wydawniczego kilku ostatnich dekad, poczynając od publikacji podziemnych, przez książki z lat dziewięćdziesiątych, aż po czasy najbardziej współczesne. Finisaż jest domknięciem cyklu wydarzeń związanych z 25-leciem Nagrody im. Jerzego Giedroycia i 15-leciem Pracowni Badań nad Instytutem Literackim w Paryżu UMCS, zorganizowanych w 25 rocznicę śmierci Redaktora i zamknięcia „Kultury”.