Czy można mieszkać w mieście, a jednocześnie każdego dnia mieć kontakt z naturą i odpoczywać z dala od miejskiego hałasu? Właśnie na to pytanie próbowały odpowiedzieć Jagoda Wawszczak i Vladyslava Vambol, studentki Politechniki Lubelskiej, które przygotowały koncepcję wyjątkowego budynku mieszkalnego.

Punktem wyjścia do projektu było znalezienie miejsca, które pozwalałoby połączyć zalety życia w Lublinie z ciszą, zielenią i otwartą przestrzenią. Ich wybór padł na Zemborzyce.

Budynek nad Zalewem Zemborzyckim

Projektantki zwróciły uwagę przede wszystkim na obecność wody, zieleni oraz dużych otwartych przestrzeni. To właśnie te elementy miały stworzyć warunki sprzyjające odpoczynkowi i regeneracji. Studentki chciały, aby projekt nie był kolejnym dominującym elementem miejskiego krajobrazu. Dlatego zdecydowały się na prostą bryłę, którą odpowiednio ukształtowały, aby zapewnić dobre nasłonecznienie wszystkim mieszkaniom.

– Głównym założeniem było stworzenie nowoczesnej, ale spokojnej architektury, która nie będzie konkurować z naturalnym krajobrazem – podkreśla Jagoda Wawszczak.

Jednocześnie forma budynku ma nawiązywać skalą do istniejącej zabudowy. Dzięki temu obiekt ma sprawiać wrażenie lżejszego i nie przytłaczać otaczającego krajobrazu.

Beton połączony z drewnem

W projekcie dominują jasny beton oraz jasne drewno. Pierwszy z materiałów ma podkreślać trwałość, prostotę i współczesny charakter budynku, natomiast drewno wprowadza do projektu cieplejszy i bardziej naturalny akcent. Szczególną uwagę zwracają drewniane słupki i belki podtrzymujące balkony. Ich forma nawiązuje do znajdujących się w pobliżu terenów zadrzewionych.

Projektantki zadbały również o czytelne oznaczenie wejść do budynku. Klatki schodowe mają wyróżniać się ażurową białą cegłą, która biegnie przez całą wysokość obiektu.

Od strony wewnętrznej ceglana konstrukcja została osłonięta szkłem. Dzięki temu rozwiązaniu do wnętrza wpada naturalne światło, a na ścianach powstaje zmieniająca się w zależności od pory dnia gra światła i cienia. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów projektu jest przestrzeń wspólna na dachu. Studentki początkowo rozważały wykorzystanie znacznie większej jego części jako tarasu. Ostatecznie zdecydowały się na bardziej kameralne rozwiązanie.

Część najwyższej kondygnacji została zmniejszona, dzięki czemu fragment dachu można było przeznaczyć na taras widokowy. To właśnie z tego elementu projektu młode architektki są szczególnie dumne. Taras ma być miejscem wspólnym dla mieszkańców, pozwalającym korzystać z walorów otaczającego krajobrazu bez konieczności opuszczania budynku.

Zieleń także przy wejściu

Projektantki pomyślały również o osobach z ograniczoną mobilnością. Pochylnia prowadząca do budynku została połączona z zielenią. Dzięki temu rozwiązanie związane z dostępnością nie ma wyglądać jak obcy, techniczny element, lecz stać się częścią całej kompozycji. Jak podkreślają autorki, stworzenie ostatecznej formy budynku nie było łatwe. Powstało kilka koncepcji i wiele szkiców, zanim udało się znaleźć odpowiedni język architektoniczny.

Projekt miał być jednocześnie nowoczesny i interesujący, ale nie mógł zdominować naturalnego otoczenia Zalewu Zemborzyckiego. Ostatecznie studentki postawiły na spokojną, prostą bryłę, naturalne materiały i dużą rolę zieleni.

Koncepcja jest przykładem tego, jak młodzi projektanci postrzegają przyszłość miejskiej architektury – jako połączenie funkcjonalności, nowoczesnej formy i coraz większej potrzeby kontaktu z naturą.

fot. Politechnika Lubelska

fot. Politechnika Lubelska

fot. Politechnika Lubelska