Nieokresowa kometa C/2025 A6 (Lemmon) została odkryta 3 stycznia 2025 roku przez zespół Mount Lemmon Survey w Arizonie. Pierwsze obserwacje wskazywały, że obiekt posiada jasność zaledwie 21,5 magnitudo i znajduje się w odległości około 4,5 jednostki astronomicznej (AU) od Słońca. Początkowo uznano ją za ciało asteroidalne, jednak późniejsze analizy ujawniły charakterystyczną komę oraz warkocz, potwierdzając, że jest to kometa.

Okazało się również, że wcześniejsze zdjęcia komety wykonano jeszcze 12 listopada 2024 roku w ramach projektu PanSTARRS. W tamtym czasie obiekt miał już widoczną, bardzo skondensowaną komę o średnicy 2,2 sekundy łuku, a krótki warkocz pojawił się na fotografiach z 21 lutego 2025 roku. Wstępne prognozy sugerowały, że C/2025 A6 (Lemmon) osiągnie maksymalnie 10 magnitudo jasności, jednak późniejsze pomiary znacząco to zweryfikowały – obecnie oczekuje się, że kometa rozbłyśnie nawet do 3,5 magnitudo, czyli będzie około 400 razy jaśniejsza niż pierwotnie zakładano.

W lipcu 2025 roku kometa zniknęła na kilka tygodni w blasku Słońca, osiągając 2 lipca koniunkcję słoneczną. Ponownie pojawiła się na porannym niebie w sierpniu, zyskując na jasności znacznie szybciej niż przypuszczano. 12 sierpnia obserwatorzy zauważyli komę o średnicy około jednej minuty łuku, a do 19 sierpnia jej całkowita jasność wzrosła do 11 magnitudo. Choć wówczas nie wykazywała wyraźnego ogona, pod koniec miesiąca pojawił się krótki, kolczasty warkocz, co potwierdzało wzrost aktywności.

We wrześniu 2025 roku kometa przemierzała kolejne gwiazdozbiory – od Bliźniąt, przez Raka, po Rysia. 21 września ogon jonowy wykazywał wyraźne struktury i zawirowania spowodowane oddziaływaniem z wiatrem słonecznym. Z każdym dniem obiekt stawał się coraz bardziej aktywny i jaśniejszy. Pod koniec miesiąca osiągnął jasność 8–9 magnitudo, stając się widoczny w lornetkach, a 30 września rozbłysnął do 6,6 magnitudo. Zdjęcia wykonane w tym czasie ukazały imponujący ogon jonowy o długości około 3 stopni oraz wyraźny warkocz pyłowy.

2 października 2025 roku kometa doświadczyła tzw. zdarzenia odłączenia – zjawiska, w którym część jej ogona została oderwana przez wiatr słoneczny. Na początku października C/2025 A6 (Lemmon) przemierzała obłoki Małego Lwa i Wielkiej Niedźwiedzicy, a w połowie miesiąca stała się widoczna gołym okiem. 15 października jej jasność oceniono na 4,8 magnitudo, a obserwacje przez lornetkę o aperturze 50 mm ujawniły ogon długości około 1,6 stopnia.

Kometa przemieszczała się wówczas w kierunku południowo-wschodnim z prędkością około 4 stopni na dobę, mijając obłok Cor Caroli. Najbliższe podejście do Ziemi nastąpi 21 października 2025 roku, kiedy C/2025 A6 znajdzie się w odległości 0,60 AU, czyli około 90 milionów kilometrów. W tym czasie kometa ma osiągnąć jasność w zakresie od 3,5 do 4,4 magnitudo, co oznacza, że będzie można ją dostrzec nieuzbrojonym okiem z miejsc o ciemnym, bezksiężycowym niebie.

Swoje peryhelium – punkt orbity najbliższy Słońcu – C/2025 A6 (Lemmon) osiągnie 8 listopada 2025 roku, zbliżając się na 0,53 AU, czyli około 79 milionów kilometrów. Zjawisko to skróci jej okres orbitalny z około 1350 do 1150 lat, co oznacza, że kolejny raz powróci w okolice Słońca dopiero około roku 3175.

Astronomowie przewidują, że podczas największej jasności kometa będzie widoczna w odległości 42 stopni od Słońca po zachodzie, około 15 stopni na lewo od gwiazdy Arktur w konstelacji Wolarza. Dla miłośników astronomii i obserwatorów nieba będzie to jedno z najbardziej spektakularnych widowisk końcówki 2025 roku.

Kiedy obserwować

• Najlepszy czas: od 15 do 31 października 2025 roku.

• Pora dnia: tuż po zachodzie Słońca, gdy niebo zaczyna ciemnieć, ale Słońce znajduje się już kilka stopni poniżej horyzontu.

• Wysokość nad horyzontem: około 20–30°, zależnie od daty i lokalizacji obserwatora.

Gdzie patrzeć na niebo

• Kierunek: patrz na zachód–południowy zachód.

• Kometa będzie znajdować się około 42° od Słońca, co oznacza, że widoczna będzie wieczorem, zanim całkowicie zniknie za horyzontem.

• Około 21 października – w czasie największego zbliżenia do Ziemi – znalazła się na granicy konstelacji Psów Gończych i Wolarza, nieopodal Arktura (najjaśniejszej gwiazdy Wolarza).

• 25 października – kometa będzie około 15° na lewo od Arktura, co ułatwi jej odnalezienie.

• W ostatnich dniach października zacznie przesuwać się na południowy wschód, w stronę gwiazdozbioru Panny.

Jak rozpoznać

• Jasność komety w drugiej połowie października ma wynosić od 4,3 do 3,5 magnitudo, więc będzie widoczna gołym okiem z ciemnych terenów, a w lornetce ujrzysz wyraźny warkocz o długości nawet kilku stopni.

• Kometa będzie przypominać rozmytą mgiełkę z jaśniejszym centrum, a nie punktową gwiazdę.

🪐 Słowniczek pojęć

Kometa nieokresowa – kometa, która krąży wokół Słońca po bardzo wydłużonej orbicie i powraca w jego pobliże dopiero po setkach lub tysiącach lat. W przeciwieństwie do komet okresowych (np. Halleya), nie pojawia się regularnie w krótkich odstępach czasu.

Jednostka astronomiczna (AU) – podstawowa jednostka odległości w astronomii, równa średniej odległości Ziemi od Słońca, czyli około 149,6 milionów kilometrów.

Peryhelium – punkt orbity ciała niebieskiego (np. komety lub planety), w którym znajduje się ono najbliżej Słońca.

Koma – gazowo-pyłowa otoczka, która powstaje wokół jądra komety w miarę jej zbliżania się do Słońca. Świeci odbitym światłem słonecznym, nadając komecie charakterystyczny, rozmyty wygląd.

Warkocz komety (ogon) – strumień gazu i pyłu wydmuchiwany z komety przez wiatr słoneczny. Zawsze jest skierowany przeciwnie do Słońca, niezależnie od kierunku ruchu komety.

Magnitudo (wielkość gwiazdowa) – jednostka określająca jasność obiektu na niebie. Im mniejsza wartość liczby, tym jaśniejszy obiekt. Przykładowo: Arktur ma magnitudo 0, a kometa o jasności 3–4 magnitudo jest widoczna gołym okiem.

Koniunkcja słoneczna – zjawisko, w którym ciało niebieskie (np. kometa lub planeta) znajduje się na jednej linii z Słońcem, przez co staje się niewidoczne z Ziemi z powodu jego blasku.

Ogon jonowy – część warkocza komety zbudowana głównie z gazów zjonizowanych (naładowanych elektrycznie), które świecą, gdy oddziałują z wiatrem słonecznym.

Wiatr słoneczny – strumień cząstek (głównie protonów i elektronów) emitowanych przez Słońce. Może powodować zmiany w strukturze ogona komety, a nawet oderwanie jego fragmentów.

Wydłużenie słoneczne – kąt między Słońcem a obserwowanym obiektem (np. kometą) widziany z Ziemi. Duże wydłużenie, jak 42°, oznacza, że kometa jest dobrze widoczna po zachodzie Słońca.

(Źródło: Wikipedia)